Boşluk ağırdır; nefes almak bir eylem değil, varlığın kendisini duyumsamak gibidir.
Yalnızlık, yalnızca bir boşluk değil; bir sınır, bir ışık kırığı, bir gölge ve bir hatırlatmadır.
Topluluk görünmezdir, ama hissedilir; bir yankı, bir ritim, bir nefesin ardında titreyen sessizlik…
Adımların yankısı yoktur, ama varlığın titreşimleri, her köşede kendini hissettirir.
Yalnızlık bir öğretmendir: sınırlar çizer, farkındalık verir, kendini tanımaya çağırır.
Topluluk bir rehberdir: ritimler, sesler ve sessizlikler içinde yön gösterir;
ve biz, kendi boşluğumuzda dururken, bir bütünün parçası olduğumuzu hissederiz.
Gölge ve ışık birbirine dokunur;
sessizlik ve ses iç içe geçer;
yalnızlık ve topluluk birbirine karışır;
her farkındalık, hem bağımsız hem bağlantılı olmanın doğasını gösterir.
Belki yalnızlık, topluluğu anlamanın yoludur;
belki topluluk, yalnızlığı taşımayı öğretir.
Fark etmesek de, her nefes, her adım, her sessizlik ve her yankı
bu iki varoluş hâlini bir köprü ile birleştirir,
boşlukta, gölgede, ışığın kırıklarında…
ve biz orada, kendi içimizde, hem yalnız hem bir bütün olarak dururuz.
Her sessizlik bir ders taşır;
her gölge bir çağrı;
her kırık ışık bir hatırlatma…
Ve biz fark etmesek de, boşlukta, sessizlikte, varlığın merkezinde,
topluluk ve yalnızlık, sevgi ve farkındalık,
birbirine karışır; tek bir titreşim hâlinde yankılanır.
