Öze Dönüş Hikayeleri

Ben biraz geç konuşanlardanım.

Sözlerim içimde uzun uzun dolaşır,

kalbimden geçip boğazımda düğümlenir,

ancak incitmeyeceğine emin olursam dışarı çıkar.

Bu yüzden beni tanımak,

sabır isteyen bir yolculuktur.

Kolay sevinmem ama çabuk duygulanırım.

Gülerken bile gözlerim hüzne yakın durur.

Kırıldığımda susarım,

mutlu olduğumda da sessizleşirim bazen.

Çünkü ben duygularımı yüksek sesle yaşayan biri değilim.

içimde büyütürüm her şeyi;

sevinci de, acıyı da, umudu da…

Hayatın içindeki küçük ayrıntılar

beni olduğumdan daha derin gösterir.

Mesela kimse fark etmez ama

bir yabancının yüzündeki kısa bir burukluk

gün boyu aklıma takılabilir.

Bir sokak lambasının tek başına yanışı bile

beni düşüncelere boğmaya yeter.

Ben kendimi dünyaya tam yerleşmiş biri gibi hissetmem.

Biraz kenarda dururum, biraz geride,

biraz da kendi içime yakın.

Kalabalıkları severim ama içlerinde kaybolmayı da bilirim.

Beni en çok ben yapan şey de belki budur:

Yalnız kalmayı sevmesem de, yalnızken daha çok kendim olurum.

Kendime yüklediğim sorular hiç bitmez:

Neyi yanlış yaptım?

Neyi doğru söyleyemedim?

Kim kırıldı benden?

Ben niye bu kadar içime attım?

Bu sorular bana yük değildir;

hayatta iyi kalmanın bedelidir bence.

Sevdiklerimi korumaya çalışırım,

bazen kendimi fazla geri plana atacak kadar.

Birine değer verdiğimde onu içimde taşırım,

kırılmasın diye nefesimi bile kısmışlığım vardır.

Ama itiraf edeyim,

ben de kırıldım çok.

Çoğunu kimse bilmedi,

çoğunu yüzüme gülerek atlattım sandılar.

Oysa ben, içimde sessiz sessiz kanayanlarıyla büyüdüm.

Yine de umudum tükenmez.

Her sabah kendime,

“Bugün daha iyi ol” diye fısıldarım.

Belki de bu yüzden hâlâ sakinim,

hâlâ insanım,

hâlâ duygulanıyorum.