Aynı şehirdeyiz…
Aynı kaldırımlara basıyoruz belki,
aynı ışıklarda bekliyoruz,
aynı rüzgâr saçlarımızı karıştırıyor.
Ama hiç karşılaşmıyoruz.
Bu şehir, seninle arama bilerek mesafe koyuyor sanki.
Sokaklarını eğip büküyor,
adımlarımı başka yönlere savuruyor.
Senin geçtiğin yerleri bana kapatıyor,
benim yürüdüğüm yolları sana göstermiyor.
Şehir, kendi içinde bir oyun kurmuş;
bize “yan yana yaşayın ama asla yan yana gelmeyin” diyor.
Bazen düşünüyorum:
Belki aynı anda aynı durakta otobüs bekliyoruz.
Ben bir yöne bakıyorum, sen diğerine.
Aynı otobüs durağa yanaşıyor,
ama sen binince ben vazgeçiyorum.
Ben binince sen kalıyorsun.
Zaman hep bizi eksik bırakıyor.
Biliyor musun,
aynı şehirde sevmek çok daha ağır.
Çünkü bilirim ki,
birkaç sokak ötede nefes alıyorsun.
Bir marketin önünden geçiyorsun,
bir kahve alıyorsun belki,
bir çocuğun başını okşuyorsun.
Ve ben, bütün bunları göremiyorum.
Oysa görebilecek kadar yakınım.
Her sabah uyandığımda düşünüyorum:
“Belki bugün rastlarım.”
Bir kitapçıda, bir cafede, bir ışığın altında…
Bir bakış yeter bana.
Ama şehir inatla saklıyor seni.
Binalar duvar oluyor,
sokaklar labirente dönüşüyor,
kalabalıklar seni içime almıyor.
Saatim kırık yine.
Çünkü zamanın bunca yakınlıkla bunca uzaklığı aynı anda yaşatmasını aklım almıyor.
Bir şehir, nasıl olur da aynı nefesi taşıyan iki insanı bu kadar ustaca ayırır?
Belki kader dediğimiz şey,
işte bu sokak oyunlarından başka bir şey değildir.
Bazen hayalimde karşılaşmalar kuruyorum.
Bir parkta yan yana oturuyoruz,
ben kitap okuyorum,
sen gülümsüyorsun.
Bir kafede kapı açılıyor, sen giriyorsun,
ben tam çıkarken göz göze geliyoruz.
Ama bütün bunlar hayalde kalıyor.
Gerçek, hep suskun.
Ve ben anladım:
Bazı ayrılıklar uzak şehirlerde yaşanmaz.
Bazen en acısı, aynı şehirde yan yana nefes alıp
hiç yan yana gelememektir.
Çünkü uzaklık insanı kandırır: “İmkânsız.” der, kabullenirsin.
Ama yakınlık,
her gün umutlandırır.
Ve her gün biraz daha öldürür.
Sevgili,
biz bu şehrin aynı haritasında yaşayıp
birbirimize çizilmemiş iki yoluz.
Ve yollarımız kesişmeyecek biliyorum.
Ama yine de…
her köşe başında,
her ışıkta,
her kalabalıkta
seni aramaya devam edeceğim.
Çünkü belki bir gün…
şehir yorulur,
yolların inadını kırar.
Ve ben,
sana bakarak kırık saatlerimi tamir ederim.
