Gittiğin gün…
Saat tam dörtte durdu.
Ne akrep ilerledi ne yelkovan.
Sanki ikisi de bizim gibi;
birbirine yaslanmış ama dokunmaya korkan iki gölge gibi,
öylece kaldı.
O gün, evin içinde zaman farklı aktı.
Koridor biraz daha uzundu sanki,
duvarlar birbirine daha yakındı.
Adımların, her zamankinden daha ağır,
daha yankılıydı.
Sanki her adımın,
benden biraz daha uzağa düşüyordu.
Pencere önünde duran çiçeğin yaprakları titredi.
Belki rüzgârdan,
belki bizim sessizliğimizden.
Çünkü sessizlik, bilirsin,
bazen fırtınadan bile sert eser.
Çantanı alırken omzundan kayan askıyı düzelttin.
O saniye,
hayatımın en uzun saniyesiydi.
Bütün anılar, o küçücük harekete sığdı.
Gülüşlerin, sessiz bakışların, tartışmalarımız,
hatta hiç söylemediğimiz cümleler…
Hepsi, o omuz hareketinin içine yerleşti.
Kapıya yöneldiğinde,
birden tüm eşyalar seni izlemeye başladı.
Masa, sandalye, perde…
Hepsi, gitme demek istedi.
Benim diyemediklerimi, onlar söylemeye çalıştı belki.
Kapı gıcırdadı,
ve o gıcırtı,
bir ömür boyu susmayacak bir ses gibi kazındı hafızama.
Adımların hol boyunca uzadı,
sonra yavaşça silindi.
Ve kapı kapandı.
O kapanışla birlikte,
saatin tıkırtısı da sustu.
Artık ne tik vardı ne tak…
Yalnızca dört rakamında donmuş iki ince çizgi.
Biliyor musun,
o gün fark ettim;
bazı saatler geri kalmaz,
bazı saatler ileri gitmez.
Bazı saatler sadece kırılır.
Ve kırıldığında, içindeki bütün zaman
tek bir kişiye ait olur.
Şimdi…
Ne zaman saat dört olsa,
ben yine o güne dönüyorum.
Senin omzundan kayan çanta askısına,
kapanan kapının arkasında kalan yüzüne…
Ve hâlâ elimde duran,
tamir edilemeyen o saate.
Belki bir gün,
senin de saatin kırılır.
Ve belki o an,
beni hatırlarsın.
