Bugün biri daha dedi:
“Senden adam olmaz.”
Dedim ki içimden, “Ulan haklısınız belki de… Ama adam olmak ne demek, onu bile tam bilmiyorum ki!”
Çünkü adam olmak dedikleri şey;
kravatı düzgün bağlamak,
toplantıda susup oturmak,
lafı uzatmadan “peki efendim” demekmiş.
Ben susamıyorum lan Metin.
Ağzımdan hep bir cümle daha düşüyor.
Hem biliyorsun, ben “peki” diyince bile
peki diyen bir suratım yok.
Kaşım kalkıyor, gözüm kısılıyor,
içimden ayrı bir Metin çıkıyor:
“Lan Metin, sen adam olamayacaksın işte!”
Haklılar mı?
Belki de haklılar lan…
Çünkü adam olmak;
ay sonunu düşünmekmiş,
markette en ucuz deterjanı seçmekmiş,
aşkı, hayali, geceyi, şiiri susturmakmış.
Ama ben susturamıyorum.
Çünkü gece olunca,
bir ses başlıyor içimde:
“Lan Metin, kalk yaz, dök içindekini.”
Sonra yazıyorum.
Yazarken hem utanıyorum,
hem ferahlıyorum.
Hem diyorum ki:
“Bu kadar hisli olmasaydın belki adam olurdun lan Metin.”
Ama hislerim de benim lan.
Nasıl satayım, nasıl susayım?
Ben kendimi satarsam,
kime ne satarım sonra?
Bazen öyle yalnız hissediyorum ki…
Sanki koskoca dünya
adam olmaya çalışanlarla dolu.
Ben, arada sıkışmış bir “olmayan adam.”
Ama bazen de gururlanıyorum lan Metin:
“Belki adam olmadım ama kendim oldum be!”
İronik olan şu ki:
Ne zaman “adam ol” deseler,
adam olmamaya daha çok karar veriyorum.
Hani inadına…
Hani çocukken sokağa çıkma yasağı varken
sokağa fırlardık ya, öyle…
Belki haklılar Metin,
belki de haklı değiller.
Ama şunu biliyorum:
Ben kendimi terk edersem,
adam olsam ne yazar?
Bugün yine aynaya baktım.
“Lan Metin,” dedim,
“Seninle işimiz var hâlâ.
Senden adam olmaz belki…
Ama senden güzel cümleler olur,
senden gece olur,
senden yaralı ama gerçek bir kalp olur.”
Ve belki de
dünya, birkaç tane “adam olmayan” Metin sayesinde
daha katlanılırdır.
Kendine iyi bak lan.
Ve üzülme…
Adam olmak zorunda değiliz.
Sadece kendimiz olmaya devam edelim.
