Bazen diyoruz ki “Bu yıl kendimin en iyi hâli olacağım.” Sanki şimdi olduğumuz hâlimiz yeterli değilmiş gibi. Sanki olduğumuz hâlimizle kimseye yetemeyecekmişiz gibi… Hep daha fazlası, daha hızlısı, daha iyisi.
Ama söyleyeyim mi? Kimi zaman en büyük gelişim, durabilmekte gizli. Çünkü insan en çok koşarken kayboluyor. Oysa durduğunda etrafı görmeye, kalbini duymaya başlıyorsun.
Durmak, vazgeçmek değildir. Durmak, nefes almak demektir. Tıpkı bir kitabı okurken sayfayı çevirip birkaç saniye düşünmek gibi. Tıpkı güzel bir şarkının ortasında sessizliğin değerini anlamak gibi.
Hayatın temposu bazen öyle hızlı ki, sen de kendini otomatiğe alıyorsun. Sabah uyan, işine koş, akşam dön, sosyal medya kaydır, insanlara yetmeye çalış… Ama kendine hiç sormuyorsun: “Ben ne istiyorum?”
Çünkü bize öğretilen şu: Hep güçlü görün, kimseye zayıf yanını gösterme. Ama esas güç, zayıf anını kabul edebilmektir. “Ben yoruldum,” diyebilmek bazen en büyük cesarettir.
Hayat sana hep devam et, pes etme diyor. Ama ben sana başka bir şey söylemek istiyorum: Arada dur. Yavaşla. Kendini dinle. Çünkü bazen durmak, yürümekten daha büyük bir adımdır.
Hata mı yaptın? Ne olmuş? Hepimiz yapıyoruz. Hata yapmak, insan olduğunun kanıtıdır. Hata, sana yol gösterir. Hata, aslında öğretmendir. Ama kendini cezalandırmaya devam edersen, öğrendiğin tek şey kendine acı çektirmek olur.
Bir de şu var: Kıyas. Hepimiz kıyas yapıyoruz. Sosyal medyadan başını kaldırdığında, herkesin hayatı daha güzelmiş gibi geliyor. Ama unutma: İnsanlar en mutlu anlarını paylaşır, en karanlıklarını değil. Kendini başkasının vitriniyle ölçme. Senin rafların bambaşka.
Ve cesaret… Cesaret, dev adımlar atmak değildir her zaman. Bazen “hayır” diyebilmek cesarettir. Bazen “bu iş bana göre değil” diyebilmek. Bazen susmak. Bazen konuşmak. Bazen yalnız kalmayı seçmek.
Kendine yüklenme. Kendini sürekli eleştirme. Zaten dünya yeterince gürültülü. Bırak, kendi iç sesin biraz daha nazik konuşsun seninle. Kendine biraz anlayış göster. Çünkü sen yeterlisin. Olduğun hâlinle. Eksiklerinle. Hayallerinle.
Belki bugün, en büyük başarın durmak olur. Gözlerini kapatmak. Derin nefes almak. Ve kendine şunu fısıldamak: “Ben buradayım. Hayat buradayken, ben de varım. Ve bu bana yeter.”
