‘’Bazı günler ağlamaz insan… ama o gün, kendinden bir parça eksilir.”
Bugün, sabahı karşılamadım.
Perdeyi aralamadım, ışığı açmadım.
Telefonun alarmı çaldı, susturdum.
Kahveyi bile koymadım bardağa.
Çünkü ne bir güne niyetim vardı,
Ne de bir nefese inancım.
Bazen insan sabahları uyanmıyor da,
Sadece yataktan kalkıyor.
Ve yürümeye başlıyor…
Ama kendine hiç varamıyor.
Bugün, kendi içimde uzun bir yol yürüdüm.
Adı yoktu o yolun.
Ne başı vardı,
Ne de sonu.
Ama her adımda daha çok sustum.
Her adımda biraz daha eksildim.
Dışarıdan bakan biri “iyi” der belki bana.
Çünkü gülümsemeyi öğrendim artık.
Çünkü “iyiyim” demek,
“Çok kötüyüm” demekten daha kolay.
Çünkü insan,
Acısını anlatmaktan çok,
Saklamayı öğreniyor önce.
Bir fotoğraf geçti elime.
Eski.
Renkleri solmuş, köşesi kıvrılmış.
Ama içindeki ben…
O hâlâ tam.
O hâlâ gülümsüyor.
Oysa o gülüşü ben yıllar önce unuttum.
Çünkü bazı gülüşler yalnızca geçmişe aittir.
Ve bazı insanlar,
Kendilerinin eski hâllerini hatırladıkça daha çok üzülür.
Bugün düşündüm uzun uzun.
Kimseyi suçlamadım.
Kendimi bile.
Çünkü bu tür yorgunluklarda
Ne sebep önemli
Ne sonuç.
Sadece kalakalıyorsun işte.
Bir eşyaya döner gibi.
Bir sandalyeye.
Bir kitap ayracına.
Yani,
Varla yok arasında,
Ama tamamen yalnız.
Ağlamak istemedim.
Ama gözlerimin içi yanıyordu.
Sanki bir yerimde yıllardır sönmeyen bir yangın var.
Dumanı her sabah biraz daha sızıyor yüzüme.
Her sabah biraz daha kaplıyor içimi.
Ama kimse fark etmiyor.
Çünkü kimse bakmıyor gerçekten.
Çünkü herkesin kendi yangını var.
Kimsenin kimseye suyu yetmiyor artık.
Bir kelime bile etmedim bugün.
Kendi kendime bile konuşmadım.
Çünkü bazı günler kelime değil,
Sadece sessizlik işe yarar.
Ama o sessizlik de iyileştirmez seni.
Sadece acının sesini bastırır biraz.
Ve şimdi gece.
Hâlâ kimse sormadı “nasılsın” diye.
Belki sorsalardı bile cevap veremezdim.
Çünkü bazı soruların cevabı yoktur.
Bazı sorular,
Sadece biraz daha hatırlatır insana eksikliğini.
Bugün,
Ben de kendime soramadım.
“İyi misin?” diyemedim.
Çünkü iyi olmak…
Artık bana fazla büyük bir kelime gibi geliyor.
Yalnızca bir not düştüm kalbimin köşesine:
“Biraz daha az kaldım bugün.”
“Ve bazı günler ağlamaz insan…
Ama işte o gün,
içinden bir çocuk eksilir.
Bir hayal susar.
Ve bir daha geri gelmez.”
