Bugün biraz daha fazla yoruldum.
Ama bu yorgunluk fiziksel değil.
Zihnim ağırlaştı, kalbim biraz daha sessizleşti.
Ve nedense… çevremdeki her şey biraz daha uzak hissettirdi kendini.
Sanki ben herkese yaklaştıkça herkes bir adım daha uzaklaşıyor.
Ve en sonunda yalnızlık, bir seçim değil de, bir sonuç gibi kalıyor elimde.
Son zamanlarda kimseyle tam olarak konuşamıyorum.
Anlatmak istediklerim boğazımda düğüm,
anlamasını beklediklerimse zaten başka bir dünyada yaşıyor.
Ve ben hep arada kalıyorum.
Ne gerçekten anlatabiliyorum ne de gerçekten anlaşılıyorum.
Kendimi o kadar çok sorguladım ki…
Acaba fazla mı alınganım?
Yoksa gerçekten mi kimse duymuyor beni?
Bir şeylere kırılmak ayıp mı,
yoksa insanlar kırılmayı bile lüks mü sayıyor artık?
Bazen düşünüyorum:
Acaba ben mi çok şey bekliyorum insanlardan?
Yoksa insanlar mı artık hiçbir şey vermeye tahammül edemiyor?
Bir gülümseme, bir “nasılsın?” bile lüks gibi.
Ve bu sessiz dünyada, kendi iç sesimle baş başa kalıyorum.
Ama biliyor musun?
En çok da kendime küstüğüm günler zor geçiyor.
Dışardaki hiçbir yargı,
içimdeki kadar sert olmuyor bana.
Kendime yükleniyorum, geçmişte yaptığım her hata için…
Sanki sürekli bir yargıç var içimde ve hiç ara vermiyor.
Hep daha iyisini yapmalıydım,
daha sabırlı olmalıydım,
daha güçlü kalmalıydım…
Ama insan bazen sadece düşmek istiyor.
Sadece susmak ve kimsenin bir şey sormamasını bekliyor.
Yine de biliyorum,
bu mektubu yazan ben, o günleri de atlatacak.
Daha önce kaç kez böyle oldum…
Sessiz, yorgun, kırgın…
Ve sonra bir sabah yeniden başladım.
Bugün, kendime sadece şunu söylemek istiyorum:
İyi ki hâlâ yazabiliyorsun.
İyi ki hâlâ kendinle konuşabiliyorsun.
Çünkü bu; hâlâ bir yerlerde umut taşıdığını gösteriyor.
Belki hayal ettiğin gibi gitmiyor hiçbir şey,
belki seni anlayan kimse yok şu an…
Ama sen kendini anlayabiliyorsan, bu çok büyük bir şey.
Lütfen kendine daha nazik ol.
Yaptığın her şeyi en iyi bildiğin yerden yapmaya çalışıyorsun.
Ve bazen sadece bu bile yeterli.
