Sevgili Ben,
Bugün penceremi açtığımda, artık serin esintiler yoktu. Hava ılık bile değil; tenime değdiğinde güneşin ta kendisi gibiydi. Anladım ki, bahar çekilmiş aramızdan. O tatlı serinliğiyle içimi ürperten, bir sabah kalkınca âşık olmuş gibi hissettiren günler geride kaldı. Şimdi yaz başlıyor. Ve ben, nedense bunu hep aşkla özdeşleştiriyorum.
Çünkü yaz, insanın kendine en dürüst olduğu mevsimdir. Terlediği, saklanamadığı, uykusuz kaldığı, geceleri düşlere en açık olduğu zaman dilimidir. Tıpkı aşk gibi. Aşk da insanı saklayamaz. Ne kadar kaçsan, ne kadar serin bahar rüzgârlarına tutunsan da sonunda sıcaklar bastırır. İçinde bir ateş yanar, üstelik dışarısı da kavuruyordur artık.
Bazen düşünüyorum da… Acaba ilkbaharı niye bu kadar sevdim ben hep? Belki de umutların en temiz haliyle filizlendiği bir zamandı. Fakat umutla yetinmek bir yere kadar. Bahar, hep vaatte bulunur. Yaz ise yaşatır ya da yakar. Aşk da öyle değil mi zaten? Bahar gibi gelip içime çöken o his, şimdi yerini sabahlara kadar düş görmeye bıraktı.
Şu sıralar biraz yanmaya ihtiyacım var sanırım. Güneşin alnında yürür gibi. Geceleri yıldızların altında terleyerek. Belki biri bana dokunur diye değil, belki de içimde bastıramadığım duyguların vücut bulması için. Aşkı, uzaktan izlemekle yetinemem artık. Bahar gibi bakmak değil; yaz gibi kavrulmak istiyorum.
Kendine çok yüklenme. Serin günlerin alışkanlığı kolay kolay terk etmez insanı. Ama unutma; sıcaklar başladığında, içindeki her şey biraz daha görünür olur. Ve görünmek bazen korkutsa da, iyi gelir. Belki bir aşk çıkar ortaya, belki sadece biraz kendine yaklaşmış olursun. Hangisi olursa olsun, yazdan kaçma.
Kendini bu kez, aşkın en sıcak haline bırak.
Yanmanın bile güzel olduğu bir mevsim başladı.
Sevgilerle,
