Bir gece vakti, sol cebime çöken aşk gibi
Yine susarak geçtim yanından.
Sokak lambası yanıyor ama
Kimse yok sokakta.
Işık, ıssızlığa çarpıp geri dönüyor.
Bir kadın sesi düşüyor kulaklarıma,
Çay demleniyor bir yerde,
Ve biz hâlâ “her şey yolundaymış gibi”
Susmanın asıl aşk olduğunu sanıyoruz.
Bir çocuk pencereden bakıyor,
Büyümeye mecali yok gözlerinin.
Çünkü büyümek, bir memlekette sabah haberlerini dinleyip
Yastığını çevirmektir artık.
Adı konmamış aşklar gibi
Biraz yarım, biraz yamalı
Bir mesafenin, bir sevdanın ortasında kaldık.
Ve en çok da kendimize geç kaldık…
Biri çıkıp dese ki;
“Bu kadını en çok kim sevdi?”
Ben bir çay bardağını gösteririm,
İçinde beklemişlik, dışında kırık…
Sen yeter ki elini uzat,
Hâlâ tutacak bir yanımız kaldıysa
Kurtuluruz belki.
Belki de bu şiir,
Bütün olmayanların içinden
Olabilen tek şey olur.
